sábado, 9 de abril de 2011

La muerte viene de lejos

Autor
José María Guelbenzu (1944)
Más información: Página Oficial

Libro
Editorial: Alfaguara
Edición leída: 2008
Páginas:287
ISBN: 978-84-204-7450-2




Mi impresión

Este libro es la segunda novela que Guelbenzu dedicó a su personaje Mariana de Marco, jueza, y que es justo el libro anterior al que ya comenté hace un tiempo: El cadáver arrepentido.

Compré este libro para darle una segunda oportunidad a Guelbenzu y a su personaje De Marco, pero el caso es que no sé si le daré una tercera... Al igual que en El cadáver arrepentido la trama parece un poco previsible y para mi gusto la novela se para a veces en detalles nimios o que no parecen ser muy importantes en el relato. En general, el personaje me parece un poco insulsa y ciertos pasajes de la novela también parecen forzados ya que no parece que haya una continuidad de la trama.

Contraportada del libro

"Enigma que la novela ha guardado, como buen policíaco, hasta sus treinta páginas finales, sobresalientes por el ritmo narrativo y la tensión de su interés" J.M. Pozuelo y Vivancos, ABC.


Una mañana, un viejo avaro aparece muerto en la cocina de su casa por emanaciones de gas. El suceso se cierra con la conclusión de muerte por accidente. Dos años más tarde, Carmen, la antigua Secretaria de Juzgado de la Juez de Marco, le insta a reabrir el caso alegando asesinato.


La Juez Mariana de Marco, tras estudiar detenidamente el sumario, no encuentra resquicio alguno que justifique las sospechas de Carmen. La casualidad hace que Mariana conozca al sobrino del viejo, al que Carmen acusa de asesinato, y la Juez empieza a interesarse por él... por razones bien distintas.


J. M. Guelbenzu vuelve al género policíaco con una trama fundada en un crimen que no lo parece, un único sospechoso y una intriga que resulta imposible de abandonar.


"El autor es muy original porque no acelera la acción y se detiene en las relaciones entre los personajes, se demora en la evolución de los catacteres." Antonio Garrido, Sur

viernes, 1 de abril de 2011

A viaxe de Baldassare

Autor
Amin Maalouf (1949)
Máis información: Wikipedia
Tradutores
Xabier Queipo 
María Dolores Torres París
Libro
Editorial: Edicións Xerais de Galicia
Edición: 2000
Páxinas: 452
ISBN: 84-8302-583-3


A miña impresión

Amin Maalouf non cómpre ser presentado nin tampouco as súas novelas. Bó libro para ler e para disfrutar.

Ás veces, cando un marcha de viaxe por un motivo, ese motivo vese "alterado" e, case que sempre, porque no canto dun motivo, téñense varios motivos para continuar ou altera-la viaxe prevista. Isto é o que lle acontece ó protagonista desta novela, que no século XVII as supersticións e as relixións fan que Baldassare comece unha viaxe que semella doada pero que por mor dos acontecementos, dos libros e dos amores véxase alterada en tanto en canto á perigosidade e lugares a visitar. Tamén, como todo na vida, acontecen cousas boas, compañeiros de viaxe imprevistos e, como non, amizades e xenreiras durareiras no tempo infindo. Este relato son catro libros ou catro diarios da viaxe que por mor dos acontecementos o autor ha ir perdendo por diferentes cidades polas que pasa e, cada un deles, por mor dun acontecemento diferente. Asemade, Baldassare amosa as súas debilidades e as súas grandezas, prevalecendo estas últimas. Por riba de todo o amor. O amor á persoa sempre amada e desexada, o amor ós libros, ó amor á familia e o amor a aqueles que demostran a verdadeira amizade.


Contraportada do libro

Ano 1666, o ano do Anticristo. Agoireiros e iluminados percorren os camiños para anunciar que a fin do mundo está cerca. Na Apocalipse dise que o número da Besta é o 666 e no ano 1666, é dicir MDCLXVI, xúntanse tódalas letras da numeroloxía latina, que é outra das condicións da profecía. Ademais, en tódalas confesións hai un libro en que se profetiza o final dos tempos. Baldassare Embriaco, un comerciante de obxectos de arte e libros raros, descendente dunha vella familia xenovesa asentada no Líbano, vese envolto nesta voráxine fatídica. Baldassare amósase escéptico, consonte as Sagradas Escrituras: "o home non saberá nin o  día nin a hora da fin do mundo antes de que esta sobreveña". Non obstante, emprende unha longa viaxe na procura do libro maldito, O centésimo nome, que tivo entre as súas mans pero que deixou escapar.

viernes, 25 de marzo de 2011

El mar

El mar
Autor
   John Banville (1945)
Más información: Contemporary writers

Traductor
Damián Alou

Libro
Editorial: Anagrama
Edición leída: 2006
Páginas: 219
ISBN: 978-84-339-7107-4
Premio Man Booker 2005

Mi impresión

Este libro de Banville es digno de leer y, sobre todo, creo que si tuviera más edad de la que tengo, quizás, podría ser por momentos un poco depresivo. Hace que uno se meta en el papel del protagonista y darle mil vueltas a la cabeza.
 
Novela intensa que narra la reacción del protagonista de cara a la muerte, no a la suya propia, sino la de los seres más queridos. Relación entre lo ocurrido hace años y lo ocurrido recientemente: la vida es un bucle que siempre vuelteal principio. La vida se repite, en lo bueno y en lo malo. Las relaciones filiales (como hijo y como padre), de pareja y de amistad del protagonista és la base de esta novela que hace sentirle a uno todo lo bueno y todo lo malo de estas.
 
Contraportada del libro

Tras la reciente muerte de su esposa después de una larga enfermedad, el historiador de arte Max Morden se retira a escribir al pueblo costero en el que de niño veraneó junto a sus padres.Pretende huir así del profundo dolor por la reciente pérdida de la mujer amada, cuyo recuerdo le atormenta incesantemente. El pasado se convierte entonces en el único refugio y consuelo para Max, que rememorará el intenso verano en el que conoció a los Grace (los padres Carlo y Connie, sus hijos gemelos Chloe y Myles, y la asistenta Rose), por quienes se sintió inmediatamente fascinado y con los que entablaría una estrecha relación. Max busca un improbable cobijo del presente, demasiado doloroso, en el recuerdo de un momento muy concreto de su infancia: el verano de su iniciación a la vida y sus placeres, del descubrimiento de la amistad y el amor; pero también, finalmente, del dolor y la muerte. A medida que avanza su evocación se desvelará el trágico suceso que ocurrió ese verano, el año en el que tuvo lugar la extraña marea; una larga y meándrica rememoración que deviene catártico exorcismo de los fantasmas del pasado que atenaza su existencia.

El mar, ganadora del Premio Man Booker 2005, es una conmovedora meditación acerca de la pérdida, la dificultad de asimilar y reconciliarse con el dolor y la muerte, y el poder redentor de la memoria. Escrita con la característica brillantez de la prosa de John Banville, de impecable precisión y exuberante riqueza lingüística, El mar confirma por qué Banville es justamente celebrado como uno de los más grandes estilistas contemporáneos en lengua inglesa.

"Por su meticulosa inteligencia y estilo exquisito, John Banville es el heredero de Nabokov... La prosa de Banville es sublime. En cada página el lector queda cautivado por una línea o una frase que exige ser releída. Son como colocones de una droga deliciosa, estas frases" (Lewis Jones, The Telegraph).

"Banville demuestra un magistral control de su material narrativo. El relato avanza a través del pasado con un movimiento ondulante y majestuoso, al ritmo de los ensueños de su protagonista" (John Tague, Independent on Sunday).

"Una novela otoñal, elegíaca, cuya desoladora historia es narrada mediante las dulces y tempestuosas mareas de una exquisita prosa" (Boston Globe).

"Una hermosa novela, exigente y extraordinariamente gratificante... Tranquiliza saber que contamos con un lord del elnguage como John Banville entre nosotros" (Gerry Dukes, Irish Independent).

"Un maestro, un artista con pleno control de su oficio" (The Times).

viernes, 18 de marzo de 2011

Código morse

Código morse
Autor
Xavier Alcalá (1947)
Máis información: Wikipedia
Libro
Editorial: Edicións Xeráis de Galicia
Edición: 1996
Páxinas: 276
ISBN: 84-7507-984-9



A miña impresión
Ben certo é que devezo polos libros de Xavier Alcalá, así que haberán máis entradas no futuro deste espléndido escritor.

Desta volta, ó contrario ca nas outras entradas, hei pór un párrafo do limiar (escrito por Xosé A. Ponte Far) do libro. Coido con esta introducción pouco máis hai que dicir.


"... Código morse recolle o intento  persistente de desvela-lo misterio que encerra entre as súas paredes e a historia do pazo do Rosario, pertencente á familia Tizón-Rocha, que funde a súa silueta granítica co verdor dos piñeiros e dos prados, e coa placidez das augas da fermosa ría de Ferrol..."

 "... Outra nota salientable de Código morse é a linguaxe rica, creativa, fluída e auténtica que o autor emprega na súa redacción..."

Unha moi boa lectura, e moi aconsellable.

Contraportada do libro
O Lolo virouse na cadeira e consultou coa vista á mai; que procurou algo no peito e acercouse a min, mansamente, para deixar sobre a mesa o obxecto de loucuras e crimes.

Alí estaba, por fin, a píntega de ouro coas súas manchas simuladas e os ollos fulgurantes de rubí.

Collina e observeina en detalle, asombrándome da frialdade con que o facía, como se non importasen anos de vida e cavilacións cerca dela. Na barriga tiña, enmascarados, puntos e raias da mensaxe en clave...

viernes, 11 de marzo de 2011

La guerra continúa

Autor
Mijaíl Shólojov (1905-1984)
Más información: Wikipedia

Traductor
José Laín entralgo

Libro
Editorial: RBA
Edición leída: 2010
Páginas:550
ISBN: 978-84-9867-716-4

Mi impresión

Este libro, que consta de dos partes, es el segundo tomo de la novela El Don apacible.

Al igual que en la primera parte, La guerra continúa es una historia cruda en la que se relatan las vivencias de Grigori Mélejov durante su participación en la Gran Guerra contra el imperio Austro-Húngaro, así como en las revueltas que puondrán la abolición de la monarquía rusa y las imposiciones de los Soviets por parte de la revolución bolchevique. El cómo y el por qué de las diferentes posturas que adopta Grigori a medida que avanzan los acontecimientos y su sentir en las venganzas que se producen entre las diferentes posturas que adopatan unos cosacos y otros. En particular, se relatan cómo afecta este conjunto de guerras, mundiales y civiles, a la región del río Don, lugar de referencia de los cosacos. Además, esta novela nos ayuda a conocer y a entender qué sucedió en los primeros veinte añosde la Rusia del siglo XX y su evolución hacia el sistema impuesto por la revolución bolchevique, los Soviets, y la base de lo que en un futuro será la Unión de las Repúblicas Socialistas Soviéticas.


Contraportada del libro

En La guerra continúa, segundo libro de El Don apacible, nos reencontramos con Grigori Mélejov, recuperado ya de sus heridas en el frente de la Gran Guerra y de vuelta a casa. Pero no han acabado sus pesares, pues continúa la guerra contra los alemanes y estalla además la revolución, y de nuevo el destino de los cosacos del Don se ve sometido al ruido de las armas, y él tendrá que decidir su lealtad entre bolcheviques y rusos blancos...

Una novela de aliento épico sobre el destino de un pueblo, sobre la barbarie humana y sobre la esperanza de un mundo mejor. Haciendo frente a guerras, miserias y traiciones, Grigori sigue luchando por él y por su pueblo.

viernes, 4 de marzo de 2011

El papiro de Saqqara

El papiro de Saqqara
Por continuar coas novelas históricas exipcias...

A miña impresión:  Esta é outra das boas novelas que agasallan có coñecemento profundo do vello Exipto. Deuses, faraóns, lendas e, sobre todo, as ganas de aprendizaxe respecto do antiguo, fan desta novela outro xeito de mergullarse nese mundo tan máxico. Unha boa narrativa e unha boa traducción. Paga a péna lelo.

Autor: Pauline Gedge (1945). Máis información na Web Pauline Gedge 
Editorial: Círculo de Lectores
Edición: 1994 
Tradutor: Edith Zilli
Introducción: Clara Sánchez
Contraportada do libro:  El príncipe Khaemuast, cuarto hijo de Ramsés II, es quien en realidad gobierna Egipto, pero las monótonas tareas administrativas que su padre deja en sus manos no son para él sino un peso que le impide dedicar más tiempo a sus verdaderas pasiones: la magia, la medicina y la historia. Profundamente interesado por el conocimiento, por la búsqueda de la propia identidad y del sentido de la existencia, Khaemuast dedica la mayor parte del tiempo que le dejan sus ocupaciones a inspeccionar todas las tumbas antiguas que son descubiertas, copiando los papiros y los dibujos que allí encuentra, estudiando todo lo que pueden ofrecerle y volviendo a dejarlas en perfecto estado antes de sellarlas de nuevo. Su máximo sueño es llegar a encontrar algún día el Pergamino de Thot, aquél capaz de devolver la vida, de arrebatar a la muerte sus posesiones. Pero Khaemuast debería haber comprendido que el terreno de la muerte es peligroso, que ésta no gusta de ser molestada y que no debe uno descuidarse jamás cuando está tratando con espíritus. Demasiado tarde, Khaemuast descubrirá que, involuntariamente, él mismo ha escrito su destino y el de su familia. Para los que osan molestar a los muertos tan sólo puede haber un castigo.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...