sábado, 4 de junio de 2011

Diario do impostor

Diario do impostor
Autor
Héctor Carré (1960)
Máis información:  http://www.hectorcarre.com/ (en construcción). Namentras pódese obter máis información na Web do Consello da Cultura Galega)
Libro
Editorial: Edicións Xeráis de Galicia
Edición: 2007
Páxinas: 390
ISBN: 978-84-9782-539-9




A miña impresión
Hai unhas semanas estiven de viaxe pola miña vila natal e aproveitei para mercar algún que outro libro en galego, xa que logo en Sevilla é unha miguiña complicado. Entre os que merquei atópase Diario do impostor, de Héctor Carré, que me chamou a atención por ter unha temática diferente ás que tiña lido deica agora.

Como ben digo, esta novela trata dun tema do que deica agora nunca lera nin tivera interese algún máis alá de ir de cando en vez ó cinema a veren algunha ca outra película.


O personaxe é un rapaz informático ó que se lle transforma a vida nunha noite de ligue e copas na que, avergoñado de non ter un traballo o suficentemente interesante coma para mencionarlle ás rapazas, invéntase a historia de que é un director de cine novel. Esta tropelía dá coma resultado algo totalmente inesperado; no canto de podérense deitar coa rapaza que está a ligar, esta ofrécelle dirixir unha película. Neste intre, e ós poucos, o egocentrismo apodérase del e comezan unha serie de peripecias, algunha dela bastante forzada, que fai que a novela fágase máis ou menos entretida.


Afondando na miña opinión, a novela marca diferentes tempos que fai que teña momentos nos que se fai unha descrición minuciosa dos traballos que se teñen que facer para rodar unha película, e outros momentos que, sobor de todo no final, pásase moi por riba, con moita velocidade. Dá a sensación de que o final do libro, en parte esperado e en parte non, atópase moi forzado para remata-la novela.


Dende logo, esta novela semella ser moi crítica con todo o que se move ó redor do cinema e, se cadra, a experiencia de Héctor Carré neste sector, levoulle a escribir o que escribiu. Novela entretida.

Contraportada do libro
Onofre García é un rapaz que se resiste a deixar de ser adolescente. Traballa nunha empresa de informática e un día, intentando impresionar a unha moza, asegura que é director de cine. O incidente provoca un cambio radical na súa vida, porque a moza resulta ser produtora cinematográfica e Onofre recibe unha oferta para dirixir unha película. Sen pensalo dúas veces, acepta e comeza a vivir como un impostor, tratando de aprender, en directo, os segredos da pantalla. Para saír airoso vese obrigado a disimular e enfrontarse a produtores, guionistas, axudantes de fotografía, actores, montadores, músicos, etc. Diario do impostor é unha novelatrepidante que oscila entre a intriga e a comicidade, e ofrece un repaso do mundo do cine e a gravación dunha película desde os ollos dun neófito que aprende, a golpes, as leccións máis importantes.

domingo, 29 de mayo de 2011

Venganza en Sevilla

Venganza en Sevilla é a segunda parte da novela Tierra Firme de Matilde Asensi ou o que vén a ser unha segunda novela de La vida extraordinaria de Martín Ojo de Plata.

A miña impresión: O certo é que, cando menos para min, o mellor desta novela é a descripción máis ou menos detallada que se fai da sociedade sevillana do século XVII: apariencias, enganos e asoballamentos dos máis ricos cara os máis pobres. Así e todo, ó meu entender esta novela perde bastante atractivo a medida que un avanza na súa lectura e, tamén, se a comparamos coa anterior aventura.


A novela dá continuación ás aventuras de Catalina Solís ou Martín Navares, segundo se quera ver. Desta volta a parte feminina da personaxe ten moita máis participación e importancia ca na primeira das aventuras, e esta dualidade feminina-masculina ha permitir que Catalina poda vinga-lo asasinato do seu pai adoptivo. Para poder executar a vinganza a nosa personaxe ha ter que facerse pasar por unha viuva terratenente chegada do Novo Mundo, do cal trae moitos cartos, o que a fai ainda máis atractiva ós ollos das grandes familias sevillanas. Ós poucos de chegaren a Sevilla xa se tiña, Catalina,  mergullado entre os máis ricos da sociedade e maquinado o como vingarse da familia Curvo. Evidentemente, a novela remata deixando todo preparado para unha terceira entrega ainda non nada...

Autor: Matilde Asensi (1962). Máis información na páxina homónima http://www.matildeasensi.net 
Editorial: Planeta
Edición: 2010 

Contraportada do libro: Sevilla, 1607. Catalina Solís - la protagonista de Tierra Firme- llevará a cabo su gran venganza en una de las ciudades más ricas e importantes del mundo, la Sevilla del siglo XVII. Cumplirá así el juramento hecho a su padre adoptivo de acabar con los Curvo, gracias a una espectacular venganza múltiple basada en el engaño, la seducción, la fuerza, la sorpresa, el duelo, la medicina y el juego. La acompañarán en esta arriesgada aventura amigos de Tierra Firme y unos pícaros supervivientes, dispuestos a dar su vida por un personaje tan legendario.


Matilde Asensi ha escrito la gran novela de Sevilla, con una amplia y rigurosa documentación.


Una novela de acción trepidante que mantiene en vilo la atención del lector con descubrimientos y sorpresas en cada página.

domingo, 22 de mayo de 2011

Riña de gatos. Madrid 1936

Riña de gatos. Madrid 1936
Autor
Eduardo Mendoza (1943)
Más información: Blog de Eduardo Mendoza
Libro
Editorial: Planeta
Edición: 2010
Páginas: 427
ISBN: 978-84-08-09725-9





Mi impresión 
Vaya por delante que Eduardo Mendoza es uno de mis escritores favoritos, aunque este sea el primer post de un libro suyo. Poco a poco iré añadiendo más libros suyos. 

Cuando compré este libro no las tenía todas conmigo, ya que había visto una entrevista suya en el programa El público lee de Canal Sur 2 en la que habló del libro y parecía que no iba a ser del estilo de los que anteriormente había escrito: sorna, mucha sorna y, también, ver la vida con ese estilo singular que él emplea en sus narraciones. Lo cierto es que una vez leído me gustó bastante pero me "algo", que no sabría decir exactamente qué, para, digamos, llegar a la altura de alguno de sus anteriores libros como, por ejemplo, El laberinto de las aceitunas. 

La historia narra acontecimientos previos a la Guerra Civil de una manera particular y en las que un tasadro de cuadros inglés, no siendo la primera vez que se encuentra en Madrid, participa sin quererlo en una trama en la que las conspiraciones están al orden del día. Este hombre, Anthony Whitelands, "Vitelas" tal y como lo pronuncia alguno de los personajes del libro, acude a tasar un cuadro perteneciente a una persoa de la sociedad madrileña. Sabiendo que en España hay una situación prebélica (la República se desmorona) acude igualmente más como una excusa para poder romper una relación amorosa un poco tormentosa y para ganar un poco de dinero. Con el paso de los días, "Vitelas", conocerá una gran cantidad de gene que lo van a llevar por un camino que lo desvíe totalmente de sus intenciones iniciales. Lo que se suponía unos días tranquilos se acabarán convirtiendo en días de excitación, perturbación, amor, política y cárcel. Lo que iba a se una sencilla tasación de un cuadro se convertirá en un descubrimiento, celos y decepción.

Merece la pena leerse esta novela y, para los que ya conocéis a Eduardo Mendoza, esta novela tiene un estilo comparable a otras novelas anteriores como, por ejemplo, La ciudad de los prodigios.

Contraportada del libro
Un inglés llamado Anthony Whitelands llega a bordo de un tren al Madrid convulso de la primavera de 1936. Deberá autenticar un cuadro desconocido, perteneciente a un amigo de José Antonio Primo de Rivera, cuyo valor económico puede resultar determinante para favorecer un cambio político crucial en la Historia de España. Turbulentos amores con mujeres de distintas clases sociales distraen al crítico de arte sin darle tiempo a calibrar cómo se van multiplicando sus perseguidores: policías, diplomáticos, políticos y espías, en una atmósfera de conspiración y de algarada.

Las excepcionales dotes narrativas de Eduardo Mendoza combinan a al perfección la gravedad de los sucesos narrados con la presencia, muy sutil, de su conocido sentido de humor, ya que toda tragedia es también parte de la comedia humana.

domingo, 15 de mayo de 2011

Rojos y blancos

Rojos y blancos
Autor
Mijaíl Shólojov (1905-1984)
Más información: Wikipedia

Traductor
José Laín entralgo

Libro
Editorial: RBA
Edición leída: 2010
Páginas:
ISBN: 978-84-9867-837-6

Mi impresión

Al igual que en los dos primeros libros, este se encuentra dividido en dos partes bien diferenciadas. Asimismo, este libro es el tercer tomo de las cuatro partes que forman la novela El Don apacible. El segundo de los libros es La guerra continúa.

La guerra con el Imperio Austro-Húngaro finalizó y, ahora, la historia nos lleva a la guerra que se encuentra establecida entre los (los rojos) y los que desean la vuelta del antiguo régimen zarista (los blancos) al poder. Por el medio se encuentran los cosacos, divididos, al iguar que el río Don y su afluente Dónetz ejercen de frontera entre los dos bandos. Debido a las represalias ocurridas con la llegada de los bolcheviques los cosacos del alto Don se revelan contra el nuevo poder de los rojos haciendo estragos entre ellos. Los cosacos parecen ser una isla entre dos mares. Nuestro héroe, Grigori Mélejov, muestra que está hecho para la guerra y disfruta de las victorias más sonadas y, también, de las derrotas más amargas. En Tatarski, villa natal de Grigori, continúan las venganzas más inesperadas y lo peor de los hombres y la guerra se ve reflejado en esta villa en las que las venganzas por motivos políticos se suceden una tras otra. El declive cosaco comienza...

Al igual que en los dos primeros libros de esta magnífica novela, la crudeza de la narración hace que a uno se le lleguen a poner los pelos de punta con algunas descripciones de lo que la guerra saca de los humanos: hermanos, amigos tratando de aplastarse los unos a los otros sin piedad.
 
Contraportada del libro

"Shólojov desarrolló con éxito y enriqueció la gran experiencia del arte del realismo socialista" Constantin Chernienko.

Abril de 1918. Aquí es donde continúa la tercera parte de posiblemente la mejor novela rusa del siglo XX. El Don apacible. En Rojos y blancos, los rojos quieren unir sus fuerzas, al norte del Don, con el frente que lucha al este contra los blancos; al sur, los cosacos contrarrevolucionarios intentan mantener su independencia. A medida que llega el invierno, los rojos se van haciendo con los distritos, imponiendo contribuciones y tributos que harán crecer el malestar entre los cosacos hasta organizar un levantamiento contrarrevolucionario conducido por Grigori, que sigue debatiéndose entre Natalia y Axinia. El espíritu de venganza entre contrarrevolucionarios y cosacos dará lugar a situaciones en verdad espeluznantes. Novela épica de gran fuerza expresiva, nos muestra la transformación de un pueblo que lucha por una vida mejor.

sábado, 7 de mayo de 2011

Tierra Firme

Tierra firme

Logo dunhas semanas sen engadir nada no blog por mor das vacacións e do traballo, desta volta vou falar dun libro que me resultou bastante entretido e que, de algún xeito, atópase relacionado co lugar onde resido. Tierra Firme é o primeiro libro do que deica agora é unha triloxía creada por Matilde Asensi na que narra a historia dunha muller que comeza na España do século XVII e que abrangue o Novo Mundo (o Golfo de México en xeral e máis en particular o mar Caribe)

A miña impresión: O certo é que eu non sabía deste libro e foi collelo por casualidade. É un libro entretido e de aventuras e que ó mesmo tempo, fálanos dunha realidade existente na época na que se basea a narración. O comercio coas Américas, a expolación do Novo Mundo para engrandecer ó que de aquela era o reino máis poderoso do Mundo. Neste "comercio", como non, aparecen unhas personaxes que non poderían faltar, os piratas, os traficantes e, tamén, aqueles que dentro da "legalidade" vixente apropiábanse do que lles correspondía e máis das cousas dos mais. Os acontecementos levan a Catalina a xurar vinganza e a establecer unha doble personalidade que fará que a novela lévenos por múltiples lugares e ensoñacións. Unha boa lectura para evadirnos da realidade...

Autor: Matilde Asensi (1962). Máis información na páxina homónima http://www.matildeasensi.net 
Editorial: Planeta
Edición: 2008 

Contraportada do libro: Nada podía hacer sospechar a Catalina Solís cuando embarcó en la flota española de Los Galeones con destino al Caribe, que al otro lado del océano encontraría un Nuevo Mundo plagado de peligros y desafíos. Tras escapar de un abordaje pirata para sobrevivir en una isla desierta durante dos años, emprenderá una nueva vida bajo el nombre de Martín Nevares. Así, junto con su padre adoptivo y los marineros de la Chacona, se convertirá en uno de los muchos contrabandistas que surcaban los mares a principios del siglo XVII.
En esta novela, Matilde Asensi recrea la atmósfera y la vida cotidiana de las pocas conocidas colonias españolas de las Indias a través de un personaje excepcional llamado Martín Ojo de Plata, que no es otro que la propia Catalina Solís.
Tierra Firme es la primera aventura de La vida extraordinaria de Martín Ojo de Plata.

martes, 26 de abril de 2011

El puente de Alcántara

El puente de Alcántara
A miña impresión: Tres culturas nunha única terra. A convivencia e as desavenencias. O paso da tolerancia á intolerancia. Tres visións relixiosas que, no máis fondo, é o separa ás tres personaxes deste libro: un musulmán, un xudeo e un cristián. Lectura extensa, intensa e engaioladora para aprender e entreterse coa historia da reconquista: o bó, o malo e o peor.
Autor: Frank Baer (1938). Máis información na Wikipedia
Editorial: Círculo de Lectores
Edición: 1995
Tradutor: José Antonio Alemany
Introducción: Paloma Díaz-Mas

Contraportada do libro: En Barbate, en el año 1064, se inicia un sitio por parte de caballeros normandos y franceses contra los árabes. En aquella ocasión, coinciden tres hombres: Muhammad ibn 'Ammar, poeta andaluz de origen árabe; Yunus ibn al 'Awar, médico judío; y Lope, un escudero de tan solo 15 años. Tiempo después, los tres coinciden de nuevo en la ciudad de Sevilla, donde Muhammad ibn 'Ammar se ha convertido en gran visir. Pero esta vez sus vidas convergen en una terrible historia de amor y venganza de la que es difícil sustraerse. El puente de Alcántara ofrece una perfecta oportunidad para revisar una parte importantísima de la historia de la Reconquista. Obra rigurosa y cuidada, apoyada en una ingente labor de investigación (el autor, Frank Baer, dedicó tres años a documentarse y otros dos a redactarla), la novela recrea con realismo, con toda la crudeza propia de la época, las relaciones entre cristianos, árabes y judíos, en un tiempo cuyo recuerdo nos ha llegado distorsionado por la leyenda. Baer, demostrando una enorme habilidad como narrador, consigue reproducir la atmósfera del siglo XI, hasta en sus más mínimos detalles, y crea al mismo tiempo una compleja red de sentimientos y pasiones, que transcienden el mero hecho histórico.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...