viernes, 17 de junio de 2011

O Globo de Shakespeare

O Globo de Shakespeare
Autor
Santiago Jaureguizar (1965)
Máis información: Wikipedia

Libro
Editorial: Edicións Xerais de Galicia
Edición: 2008
Páxinas: 210
ISBN: 978-84-9782-915-1




A miña impresión

A vida é puro teatro é o que semella dicirnos esta interesante novela. Poderiase dicir que Ribadeo ven a se-lo escenario que estamos a mirar nun teatro no que, o centro de atención, é o pazo no que habitan os personaxes principais da novela. Cómpre dicir que tódolos personaxes menos un semellan monicreques a ser manipulados por polo monifateiro que, ó fin e ó cabo, non é o monifateiro da novela. A novela estanos a falar de varias historias que teñen un punto común, que é o pazo, e que transcurren tranquilamente deica se produce un elemento desencadeante da traxedia que está por vir: o descubrimento do Ur-Hamlet.

A novela é de lectura rápida e xoga con Shakespeare dende o nome dos seus capítulos ata o guión que fai de espiñazo ou piar. Partindo dun guión que me semellou enxeñoso e ben levado cara o remate, se cadra vese forzado a acabar do xeito máis previsible xa que logo outro final podería dar moito máis que remexer. É a primeira lectura que fago de Jaureguizar e gustoume. 

Contraportada do libro

Un actor que soña con Shakespeare, un escritor que soña con limóns, unha muller que soña con ser correspondida polo seu home, unha vella que ficou soñando co noivo da mocidade, unha prostituta que soña con non sentirse soa e un vello que nada soña e que goza controlando os soños alleos son os personaxes de O Globo de Shakespeare. O achado do primeiro Hamlet, a obra do soño e a morte, no pazo de Ribadeo onde se relacionan, asolagará os seus soños e as súas vidas. O monifateiro Ricardo e o seu pai, o pintor Leandro, tras a tola e valleinclanesca procura do manuscrito agochado, emprenderán unha viaxe que, irremediablemente, rematará cun apoteósico final.

sábado, 11 de junio de 2011

El teorema del loro

El teorema del loro
Autor
Denis Guedj (1940-2010)
Más información: Wikipedia

Traducción
Consuelo Serra
 
Libro
Editorial: Anagrama
Edición:2000
Páginas: 537
ISBN: 84-339-6908-0

Mi impresión

El teorema del loro es un libro, regalo de mi madre, que lei hace años y que me encató. Evidentemente, tal y como dice el subtítulo, ayuda a aprender matemáticas, más de una manera amigable, sin grandes lecciones pero que llega a profundizar en temas que, sobre todo a los más jóvenes, les va a ayudar a entender y comprender muchas de las cosas que están estudiando. Merece la pena leerlo si a uno le interesa un poco el mundo de las ciencias y, sobre todo, para los adolescentes y universitarios.

Se podría cualificar como un libro matemático al que se le añade una trama que hace que uno llegue a conocer a eses grandes matemáticos de toda la vida: del antiguo Egipto, de la antigua Grecia, del mundo árabe, de la edad moderna, de la época más reciente... es decir, la historia viva de la matemática y sus problemas, sus incógnitas, sus conclusións, en definitiva, las matemáticas en su estado puro. Por una vez, y sin que sirva de precedente, os dejo aquí un detalle de la novela: 

"...
-¡Dos de los Tres Problemas de la Antigüedad son imposibles!
- Y la cuadratura? -no pudo evitar preguntar Jonathan que se impacientaba.
Ruche explicó:
- En 1882, el matemático alemán Ferdinand Lindemann demostró que π (el número pi) era trascendente. Por ello π no podría ser la solución de ninguna ecuación algebraica. ¡Se había acabado con la cuadratura del círculo!
Un transparente nuevo ocupó el lugar del anterior:
La cuadratura del círculo con regla y compás es imposible...."

Contraportada del libro

Con El teorema del loro, el matemático y novelista Denis Guedj pone en juego todos sus conocimientos científicos para obtener una nueva novela cautivadora: una feliz simbiosis de humor y razón pura que nos sirve en una entretenida lección de matemáticas. Una trama polifónica intercalada de flash backs de vidas de matemáticos célebres en la que predomina la voz de un intelectual de ochenta y cuatro años: M. Ruche, que pone a punto a sus herrumbosos conocimientos de filosofía en aras de la investigación que se lleva a cabo. Una mañana Max, chiquillo de unos doce años, rescata de su cautiverio a un loro parlanchín, malherido, que instala en su casa, en el seno de una atípica familia que vive en uno de los barrios parisinos de solera: Montmartre. Los mejores libros de matemáticas de todos los tiempos, reunidos en una fabulosa biblioteca, se reciben, como un fantástico legado, de un querido y ausente amigo del patriarca del extraño clan familiar. Sospechosas circunstancias y dos cartas escritas por el amigo van a provocar una investigación laboriosa que pondrá a prueba la inteligencia, capacidad de estudio y reflexión lógica de los componentes de ese singular conjunto...
Repasaremos, llevados por las intuiciones y deducciones, la vida y la historia de las aportaciones teóricas de matemáticos célebres, a través de las cuales podremos hallar las claves de un asesinato. O ha sido un accidente? Otros miembros de la sorprendente familia aportan matices ecologistas, de igualdad social, de libertad, de feminismo o de política. El loro se convierte en la piedra angular de las pesquisas de adultos y jóvenes y, casi, en la explicación última de los hechos. Su presencia, su extraño nombre: "Sinfuturo", sus intervenciones, el pasado que intuimos, le hacen acreedor del cariño de propios y extraños. Y le vemos rodeado de peligrosos traficantes de animales de especies protegidas o en riesgo de extinción, incluso le asedia la Mafia.
La historia de la resolución del enigma se convierte, con el báculo de las matemáticas, en la solución de una ecuación trufada de rastro policiaco.
"Un fabuloso y muy divertido viaje que nos conduce desde Egipto a Atemas, pasando por Bagdad, Siracusa y Montmartre, tras las pistas de poetas y filósofos, geómetras y geniales aficionados..." (C. Poitevin, Telérama).
"La construcción de la novela no es un simple pretexto: el hilo de la intriga te atrapa. Luego, los desarrollos matemáticos se integran en el relato. Están armónicamente mezclados enigma policíaco y enigmas matemáticos: el inspector Pitágoras se encarga de la investigación" (A. Poulantzas, Le Monde de l'Éducation).
"Uno se siente cautivado e inteligente gracias al método Guedj, que dosifica con suma habilidad el humos, la intriga y el respeto por la razón pura... Este libro encantará a quienes gustan de la buena literatura, las historias bien contadas, los personajes vigorosos, la prosa libre e inventiva, en resumen, el verbo de este muy brillante narrador" (Jean Soubli, Le Monde).
"Denis Guedj consigue hacer accesibles las matemáticas, al igual que Gaarder hizo en El mundo de Sofía con la filosofía, y triunfa con El teorema del loro, un hermoso libro a mayor gloria de una de las mayores aventuras del espíritu humano, escrito por un matemático atípico" (M.-F. Leclére, Le Point).
"Para descubrir a través de la novela la historia de las matemáticas hay que zambullirse en este libro... Una proeza" (Lire)

sábado, 4 de junio de 2011

Diario do impostor

Diario do impostor
Autor
Héctor Carré (1960)
Máis información:  http://www.hectorcarre.com/ (en construcción). Namentras pódese obter máis información na Web do Consello da Cultura Galega)
Libro
Editorial: Edicións Xeráis de Galicia
Edición: 2007
Páxinas: 390
ISBN: 978-84-9782-539-9




A miña impresión
Hai unhas semanas estiven de viaxe pola miña vila natal e aproveitei para mercar algún que outro libro en galego, xa que logo en Sevilla é unha miguiña complicado. Entre os que merquei atópase Diario do impostor, de Héctor Carré, que me chamou a atención por ter unha temática diferente ás que tiña lido deica agora.

Como ben digo, esta novela trata dun tema do que deica agora nunca lera nin tivera interese algún máis alá de ir de cando en vez ó cinema a veren algunha ca outra película.


O personaxe é un rapaz informático ó que se lle transforma a vida nunha noite de ligue e copas na que, avergoñado de non ter un traballo o suficentemente interesante coma para mencionarlle ás rapazas, invéntase a historia de que é un director de cine novel. Esta tropelía dá coma resultado algo totalmente inesperado; no canto de podérense deitar coa rapaza que está a ligar, esta ofrécelle dirixir unha película. Neste intre, e ós poucos, o egocentrismo apodérase del e comezan unha serie de peripecias, algunha dela bastante forzada, que fai que a novela fágase máis ou menos entretida.


Afondando na miña opinión, a novela marca diferentes tempos que fai que teña momentos nos que se fai unha descrición minuciosa dos traballos que se teñen que facer para rodar unha película, e outros momentos que, sobor de todo no final, pásase moi por riba, con moita velocidade. Dá a sensación de que o final do libro, en parte esperado e en parte non, atópase moi forzado para remata-la novela.


Dende logo, esta novela semella ser moi crítica con todo o que se move ó redor do cinema e, se cadra, a experiencia de Héctor Carré neste sector, levoulle a escribir o que escribiu. Novela entretida.

Contraportada do libro
Onofre García é un rapaz que se resiste a deixar de ser adolescente. Traballa nunha empresa de informática e un día, intentando impresionar a unha moza, asegura que é director de cine. O incidente provoca un cambio radical na súa vida, porque a moza resulta ser produtora cinematográfica e Onofre recibe unha oferta para dirixir unha película. Sen pensalo dúas veces, acepta e comeza a vivir como un impostor, tratando de aprender, en directo, os segredos da pantalla. Para saír airoso vese obrigado a disimular e enfrontarse a produtores, guionistas, axudantes de fotografía, actores, montadores, músicos, etc. Diario do impostor é unha novelatrepidante que oscila entre a intriga e a comicidade, e ofrece un repaso do mundo do cine e a gravación dunha película desde os ollos dun neófito que aprende, a golpes, as leccións máis importantes.

domingo, 29 de mayo de 2011

Venganza en Sevilla

Venganza en Sevilla é a segunda parte da novela Tierra Firme de Matilde Asensi ou o que vén a ser unha segunda novela de La vida extraordinaria de Martín Ojo de Plata.

A miña impresión: O certo é que, cando menos para min, o mellor desta novela é a descripción máis ou menos detallada que se fai da sociedade sevillana do século XVII: apariencias, enganos e asoballamentos dos máis ricos cara os máis pobres. Así e todo, ó meu entender esta novela perde bastante atractivo a medida que un avanza na súa lectura e, tamén, se a comparamos coa anterior aventura.


A novela dá continuación ás aventuras de Catalina Solís ou Martín Navares, segundo se quera ver. Desta volta a parte feminina da personaxe ten moita máis participación e importancia ca na primeira das aventuras, e esta dualidade feminina-masculina ha permitir que Catalina poda vinga-lo asasinato do seu pai adoptivo. Para poder executar a vinganza a nosa personaxe ha ter que facerse pasar por unha viuva terratenente chegada do Novo Mundo, do cal trae moitos cartos, o que a fai ainda máis atractiva ós ollos das grandes familias sevillanas. Ós poucos de chegaren a Sevilla xa se tiña, Catalina,  mergullado entre os máis ricos da sociedade e maquinado o como vingarse da familia Curvo. Evidentemente, a novela remata deixando todo preparado para unha terceira entrega ainda non nada...

Autor: Matilde Asensi (1962). Máis información na páxina homónima http://www.matildeasensi.net 
Editorial: Planeta
Edición: 2010 

Contraportada do libro: Sevilla, 1607. Catalina Solís - la protagonista de Tierra Firme- llevará a cabo su gran venganza en una de las ciudades más ricas e importantes del mundo, la Sevilla del siglo XVII. Cumplirá así el juramento hecho a su padre adoptivo de acabar con los Curvo, gracias a una espectacular venganza múltiple basada en el engaño, la seducción, la fuerza, la sorpresa, el duelo, la medicina y el juego. La acompañarán en esta arriesgada aventura amigos de Tierra Firme y unos pícaros supervivientes, dispuestos a dar su vida por un personaje tan legendario.


Matilde Asensi ha escrito la gran novela de Sevilla, con una amplia y rigurosa documentación.


Una novela de acción trepidante que mantiene en vilo la atención del lector con descubrimientos y sorpresas en cada página.

domingo, 22 de mayo de 2011

Riña de gatos. Madrid 1936

Riña de gatos. Madrid 1936
Autor
Eduardo Mendoza (1943)
Más información: Blog de Eduardo Mendoza
Libro
Editorial: Planeta
Edición: 2010
Páginas: 427
ISBN: 978-84-08-09725-9





Mi impresión 
Vaya por delante que Eduardo Mendoza es uno de mis escritores favoritos, aunque este sea el primer post de un libro suyo. Poco a poco iré añadiendo más libros suyos. 

Cuando compré este libro no las tenía todas conmigo, ya que había visto una entrevista suya en el programa El público lee de Canal Sur 2 en la que habló del libro y parecía que no iba a ser del estilo de los que anteriormente había escrito: sorna, mucha sorna y, también, ver la vida con ese estilo singular que él emplea en sus narraciones. Lo cierto es que una vez leído me gustó bastante pero me "algo", que no sabría decir exactamente qué, para, digamos, llegar a la altura de alguno de sus anteriores libros como, por ejemplo, El laberinto de las aceitunas. 

La historia narra acontecimientos previos a la Guerra Civil de una manera particular y en las que un tasadro de cuadros inglés, no siendo la primera vez que se encuentra en Madrid, participa sin quererlo en una trama en la que las conspiraciones están al orden del día. Este hombre, Anthony Whitelands, "Vitelas" tal y como lo pronuncia alguno de los personajes del libro, acude a tasar un cuadro perteneciente a una persoa de la sociedad madrileña. Sabiendo que en España hay una situación prebélica (la República se desmorona) acude igualmente más como una excusa para poder romper una relación amorosa un poco tormentosa y para ganar un poco de dinero. Con el paso de los días, "Vitelas", conocerá una gran cantidad de gene que lo van a llevar por un camino que lo desvíe totalmente de sus intenciones iniciales. Lo que se suponía unos días tranquilos se acabarán convirtiendo en días de excitación, perturbación, amor, política y cárcel. Lo que iba a se una sencilla tasación de un cuadro se convertirá en un descubrimiento, celos y decepción.

Merece la pena leerse esta novela y, para los que ya conocéis a Eduardo Mendoza, esta novela tiene un estilo comparable a otras novelas anteriores como, por ejemplo, La ciudad de los prodigios.

Contraportada del libro
Un inglés llamado Anthony Whitelands llega a bordo de un tren al Madrid convulso de la primavera de 1936. Deberá autenticar un cuadro desconocido, perteneciente a un amigo de José Antonio Primo de Rivera, cuyo valor económico puede resultar determinante para favorecer un cambio político crucial en la Historia de España. Turbulentos amores con mujeres de distintas clases sociales distraen al crítico de arte sin darle tiempo a calibrar cómo se van multiplicando sus perseguidores: policías, diplomáticos, políticos y espías, en una atmósfera de conspiración y de algarada.

Las excepcionales dotes narrativas de Eduardo Mendoza combinan a al perfección la gravedad de los sucesos narrados con la presencia, muy sutil, de su conocido sentido de humor, ya que toda tragedia es también parte de la comedia humana.

domingo, 15 de mayo de 2011

Rojos y blancos

Rojos y blancos
Autor
Mijaíl Shólojov (1905-1984)
Más información: Wikipedia

Traductor
José Laín entralgo

Libro
Editorial: RBA
Edición leída: 2010
Páginas:
ISBN: 978-84-9867-837-6

Mi impresión

Al igual que en los dos primeros libros, este se encuentra dividido en dos partes bien diferenciadas. Asimismo, este libro es el tercer tomo de las cuatro partes que forman la novela El Don apacible. El segundo de los libros es La guerra continúa.

La guerra con el Imperio Austro-Húngaro finalizó y, ahora, la historia nos lleva a la guerra que se encuentra establecida entre los (los rojos) y los que desean la vuelta del antiguo régimen zarista (los blancos) al poder. Por el medio se encuentran los cosacos, divididos, al iguar que el río Don y su afluente Dónetz ejercen de frontera entre los dos bandos. Debido a las represalias ocurridas con la llegada de los bolcheviques los cosacos del alto Don se revelan contra el nuevo poder de los rojos haciendo estragos entre ellos. Los cosacos parecen ser una isla entre dos mares. Nuestro héroe, Grigori Mélejov, muestra que está hecho para la guerra y disfruta de las victorias más sonadas y, también, de las derrotas más amargas. En Tatarski, villa natal de Grigori, continúan las venganzas más inesperadas y lo peor de los hombres y la guerra se ve reflejado en esta villa en las que las venganzas por motivos políticos se suceden una tras otra. El declive cosaco comienza...

Al igual que en los dos primeros libros de esta magnífica novela, la crudeza de la narración hace que a uno se le lleguen a poner los pelos de punta con algunas descripciones de lo que la guerra saca de los humanos: hermanos, amigos tratando de aplastarse los unos a los otros sin piedad.
 
Contraportada del libro

"Shólojov desarrolló con éxito y enriqueció la gran experiencia del arte del realismo socialista" Constantin Chernienko.

Abril de 1918. Aquí es donde continúa la tercera parte de posiblemente la mejor novela rusa del siglo XX. El Don apacible. En Rojos y blancos, los rojos quieren unir sus fuerzas, al norte del Don, con el frente que lucha al este contra los blancos; al sur, los cosacos contrarrevolucionarios intentan mantener su independencia. A medida que llega el invierno, los rojos se van haciendo con los distritos, imponiendo contribuciones y tributos que harán crecer el malestar entre los cosacos hasta organizar un levantamiento contrarrevolucionario conducido por Grigori, que sigue debatiéndose entre Natalia y Axinia. El espíritu de venganza entre contrarrevolucionarios y cosacos dará lugar a situaciones en verdad espeluznantes. Novela épica de gran fuerza expresiva, nos muestra la transformación de un pueblo que lucha por una vida mejor.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...