domingo, 8 de julio de 2012

Extramunde

Extramunde
Autor
Xavier Queipo (1957)
Máis información: Páxina Web

Libro
Editorial: Edicións Xerais de Galicia
Edición lida: outubro 2011
Páxinas: 374
ISBN: 978-84-9914-301-9
Premio Xerais Novela 2011

 

A miña impresión
 
Xa se di na fin do libro, que esta viaxe, a dos protagonistas, é unha viaxe de tolos.

Este é o primeiro libro que leo de Xavier Queipo e gustoume por moitos motivos, mais o mellor, para min, é a historia en si, que resulta ser un pouco insólita. A narración de Queipo comeza dun xeito agresivo, sen escatimar detalles, describindo os acontecementos dunha cativa vila galega que han supor que a xenreira pase a se-lo principal sentimento entre parte dos poboadores. O desencadeante dos acontecementos vén a se-lo Santo Oficio, a Igrexa caólica, que periódicamente adícase a condear a xente dun xeito irracional, simplemente por seren distinto ou por que alguén con poder desexa o fin dun terceiro. Escollidos case que ó chou, os nosos personaxes van sendo pechados naquelas gaiolas que os levarán cara unha viaxe, de por si xa difícil, que os leva cara unha morte case que segura na Güiana, en América do Sur, onde han ser abandoados á súa sorte. No día da marcha da vila acontecerán cousas que fan que na vila de partida xa volte se-lo mesmo. Xa no porto mariñeiro, súmase á comitiva un novo prisioneiro non esperado que, xunto co troco nas ordes iniciais dos militares custodios dos engaiolados, han facer que o que supuña unha viaxe máis cara ó inferno sexa algo diferente á plantexada.
 
As personaxes que nos han acompañar dende a partida da costa galega cara o novo mundo son un conxunto heteroxéneo de xente, todos homes: relixiosos, militares, cativos, homes rudos, homes sen unha definición sexual concreta, homs con problemas físicos... e a súa descrición hanos ir aclarando o motivo polo que se atopan na máis dura das situacións posibles que é a supervivencia. 
 
Comeza a viaxe en dirección ás américas, mais logo do acontecido no barco (cousa que teredes que ler), trócase o rumbo cara un novo mundo máis alonxado do previsto, as illas Palao, no océano Pacífico. Para ir cara aló hai que percorrer un longo traxecto que supón bordear toda África e o sur de Asia, cruzando o océano Índico. Nese percorrido os nosos personaxes han coñecer xente, animais así coma prantas descoñecidas para eles; vivir experiencias que van dende relacións sexuais ata batallas con piratas; coñecer novas culturas máis ou menos avanzadas... e todo iso nárrasenos dende o punto de vista de varias das persoas que van no veleiro. Ó mesmo tempo, tódolos acontecementos hanse ir engadindo na bitácora da viaxe.
 
Narración entretida e moi ben levada, cando menos iso penso eu, na que mixtúrase o galego có latín, polo que un coñecemento mínimo desta lingua morta é interesante telo. Así e todo, non é difícil de entender o que deste xeito atópase escrito. Moi indicado para aqueles que disfruten con libros de aventuras. 
 
Contraportada do libro

Extramunde narra, co alento prendido nas entrañas, unha viaxe alucinada que vai da freguesía de San Andrés deica a illa de Borneo, pasando por Senegal, Camerún, o Cabo de Boa Esperanza, Mozambique, a illa de Madagascar, a badía de Trincomalee, as illas de Anamán e o estreito de Malaca. Unha novela que retrata o poder omnímodo da Igrexa nos tempos escuros da Inquisición e a navegación polos océanos Atlántico e Índico na procura de mundos afastados, para rematar nun poboado da tribo dos Dayaks, os cortadores de cabezas. Extramunde, escrita nunha prosa coidada, engaiolante, por veces vertixinosa, supón a culminación dun soño: a afirmación da diferenza, a procura da liberdade. Dividida en catro seccións, cada unha cun ritmo e cun alento diferenciado, admite varios niveis de lectura, pois é, ao mesmo tempo, novela de aventuras, de viaxes e de pausada reflexión. Unha novela que non vai deixar indiferente a que se adentre no proceloso mar da escrita de Queipo. Novela polifónica, con constantes referencias á cultura popular, á cultura das masas, á música, aos medios, á publicidade, ao cine, está tecida cunha mestura de textos típicamente posmoderna.

sábado, 7 de julio de 2012

Ninguén

Ninguén
Autor
Fran Alonso (1963)
Máis información: Domicilio virtual

Libro
Editorial: Edicións Xerais de Galicia
Edición lida: setembro 2011
Páxinas: 199
ISBN: 978-84-9914-302-6


 

A miña impresión
 
Dentro dos libros mercados neste pasado Nadal atópase este, Ninguén, de Fran Alonso, que non tendo referencia del (do libro, xa que a Fran Alonso comeceino a ler hai anos) decidín darlle unha oportunidade. ¿A que vén todo esto? A temática do libro, pola súa contraportada, non me atraía o máis mínimo xa que sempre conto con non toca-lo mundo que ten que ver coa tecnoloxía informática, que é o meu mundo laboral diario. Por dicilo dalgún xeito, os libros emprégoos para me evadir do meu mundo real (supoño que coma outra moita máis xente). Se cadra, tamén, por eso estou últimamente un pouco lonxe deste blogue...
Xa falando do libro, o certo é que, no fondo, fala da soidade na que nos envolve o mundo das computadoras e os seus programas informáticos. Cada vez máis a xente tendemos  a investir máis tempo en comunicarnos entre nós con aparellos en lugar de falar. En varios episodios ou relatos curtos, cóntasenos diferentes vivencias de diferentes persoas, cada unha cun problema persoal diferente coma o de envexar a vida en outro lugar e, cando se chega a ese lugar, envéxase a vida anterior; ou como alguén vivindo nun edificio con veciños está certamente só; ou como pode se-la relación entre Escritor, Editor e Lectora. E todos estes capítulos ou relatos individuais rematan cun epílogo, que é a redacción dun hoax.

No meu parecer o libro é entretido, mais non tanto coma libros anteriores de Fran Alonso. Danos unha visión case que dramática do mundo real e de a cara onde van as relacións humanas, á súa virtualización. Evidentemente, esa visión é moi persoal, mais para min non é moi alonxada da propia realidade: estar xuntos, un ó carón do outro, sentados no sofá, mais a comunicación entre ámbolos dous é mediante un whatsapp ou un tweet xa que logo pódense meter máis persoas na conversa. Para o meu gusto, sobran os hoax.
 
Contraportada do libro

Sara, unha muller que está farta dos ruídos da cidade, decide cambiar de estilo de vida. Un mozo vive obsesionado polas voces dos seus veciños, qe lle impiden levar unha vida normal. Outra muller cítase nunha cafetería cun home ao que coñeceu a través de Internet. S. Lonely toma a decisión, por primeira vez na súa vida, de emprender unha pequena viaxe de vacacións para romper a rutina. Un escritor, que recibe correos dunha lista na que nunca se deu de alta, descobre a carga subversiva dos hoax, esas falsas cadeas que se envían a través de correo electrónico. Simultaneamente, diversos mails cruzan o ciberespazo deste libro singular.

Estas son algunhas das historias e personaxes do novo libro de Fran Alonso. Ninguén aborda os actuais xeitos de relación entre as persoas nas sociedades urbanas e o modo en que a cidade e a tecnoloxía inflúen para mudar os medios que empregamos en comunicarnos. O libro está centrado na convivencia entre os veciños dun veciño, pero tamén no uso de tecnoloxía como paradigma das formas de relación. Desde a presenza do teléfono móbil ata o contacto persoal a través das redes sociais, Ninguén explora esa nova condición que hoxe nos define aos cidadáns das comunidades contemporáneas, vencelladas, entre outras cousas, ao individualismo, á máquina, á soidades e aos ruído.

domingo, 24 de junio de 2012

Kim

Kim

Autor
Rudyard Kipling (1865-1936)
Más información: Wikipedia
Premio Nobel de Literatura (1907)

Prólogo
Enrique de Hériz

Traducción
Jordi Fibla

Libro
Editorial: RBA
Edición: marzo 2012
Páginas: 391
ISBN: 978-84-9006-179-4
Mi impresión

Novela de aventuras que nos lleva a un mundo ya perdido, la India británica de finales del siglo XIX. Kim, el Amiguito de todo el mundo, como así lo conocen aquellos con los que trata, es un niño, sahib, huérfano vagabundo y muy avispado que anda por Lahore haciendo favores a terceros que le repercuten pingües beneficios. Todo esto le permite conocer perfectamente los entresijos de una sociedad en la que la religión y las castas gobiernan un mundo muy diferente al Europeo. Entre los múltiples religiosos que circulan por la India adelante, Kim conoce a un lama que le cambiará la vida ya que pasará a ser el chela que lo acompañe en su viaje para poder encontrar el río sagrado que le salvará de sus pecados, su río sanador. Además, también, Kim va tras la busqueda de un Toro Rojo que, según le había profetizado su padre, será el que le guíe en su vida futura.

También, además de la influencia que el lama ejercerá sobre el niño, está un tratante de caballos, árabe, cuya amistad le permitirá contactar con el mundo anglosajón en la India. En toda esa trayectoria nuestro personaje será reclutado por dos curas cristianos, uno inglés, de la iglesia británica, y otro irlandés, católico, que lo escolarizarán en un colegio británico, en donde se formará y destacará. Pero el viaje del lama continúa y, una vez finalizada la escolarización, varios años después, volverán juntos al camino.

Un viaje por la India y el Tibet que nos mostrará cómo era la vida por aquellos lares hace más de un siglo, con sus castas, sus religiones y sus, también, personas solidarias. Aventura e historia. Amistad y amor. Este libro me ha devuelto a aquellas (películas de) aventuras que echaban en la televisión cuando era niño: El libro de la selva, Tarzán,  Kim de la India (así se tituló en España la película basada en este libro)...

Contraportada del libro 

"Kim es, quizá más que ninguna otra, la obra en la que Kipling dio mayor rienda suelta a su imaginación para recordar y explorar, lo cual le dio a la novela más complejidad y densidad que cualquier otro trabajo suyo". EDMUND WILSON

En las calles de Lahore, en la India colonial, vive, mendiga y se divierte Kimball O´Hara, conocido por todos como Kim, un muchacho huérfano de padres británicos pero indio de apariencia y de costumbres. Un día, al conocer a un anciano lama tibetano que viaja en busca del mítico río de la Flecha, Kim se decide a acompañarlo en su peregrinaje en condición de discípulo suyo. Pero este viaje iniciático será para Kim mucho más que un aprendizaje espiritual, puesto que el azar y si condición de angloíndio convertirán al joven en una pieza importante de los servicios secrertos británicos dentro del Gran Juego, la lucha soterrada que había establecido Rusia y Gran Bretaña por el dominio de Asia central. Publicada originalmente en 1901, en un contexto a caballo de dos grandes culturas como son la india y la británica, Kim es sin duda la obra cumbre del Premio Nobel Rudyard Kipling y una de las mejores novelas de aventuras que se ha escrito jamás.

jueves, 7 de junio de 2012

El enredo de la bolsa y la vida

El enredo de la bolsa y la vida
Autor
Eduardo Mendoza (1943)
Más información: Blog de Eduardo Mendoza

Libro
Editorial: Seix Barral
Edición: octubre 2012
Páginas: 268
ISBN: 978-84-322-1000-6
 
 
 
 
Mi impresión

Desde que me enteré que Eduardo Mendoza iba a sacar un nuevo libro he estado detrás de él y, aunque parezca mentira, no me ha resultado fácil encontrarlo (?). Como se suele decir, el que espera desespera pero, finalmente, he podido leer El enredo de la bolsa y la vida.
 
Eduardo Mendoza nos vuelve a traer una nueva aventura de su personaje y detective más conocido. Como no podía ser de otra manera, la historia que se nos cuenta, con algún guiño a sus novelas anteriores de las que es protagonista dicho detective, es una rocambolesca narración que, por momentos (o por lo menos a mi me ha sucedido) uno puede soltar una carcajada en alto. Los personajes que participan, sus motes, sus actitudes, son auténticas locuras inimaginables, que nos llevan a un mundo distorsionado, pero en el que cualquiera de nosotros podríamos participar de alguna manera.

Todo comienza con la desaparición de un antiguo colega de hospital psiquiátrico, como paciente, se entiende, de nuestro protagonista. A raíz de ello se monta una investigación para averiguar el motivo de dicha desaparición, en la que todos los personajes secundarios que aparecen, algunos ya viejos conocidos, se esforzarán de una manera inimaginable, hasta la misma extenuación. Lo que inicialmente parece ser una simple desaparición por problemas amorosos se va complicando poco a poco, hasta llegar a convertirse en un tremendo problema internacional. En medio de todo ello, y recordando que nuestro personaje es ahora un peluquero afamado, sobre todo por no tener clientela, aparecen unos nuevos vecinos, que tienen un bazar chino y que, en cierta manera, son los que permiten que nuestro personaje llegue hasta el final de la investigación. Todo ello llevará una contraprestación que, evidentemente, no desvelaré aquí.
 
Como en anteriores novelas de Eduardo Mendoza, el resultado final de la investigación, aunque no siguiendo una lógica racional, es el esperado. Un retorno a las mejores narraciones de este afamado escritor y a un estilo por el que es más reconocido. Totalmente recomendable su lectura, aunque sólo sea para evadirnos de los problemas con que los medios de comunicación nos bombardean durante estos días.

Contraportada del libro 

El anónimo detective de El misterio de la cripta embrujada, El laberinto de las aceitunas y La aventura del tocador de señoras regresa a la acción en tiempos de crisis. Contra su voluntad, es decir, movido por la amistad y sin un euro en el bolsillo, vuelve a ejercer de insospechado sabueso en la Barcelona de hoy en una carrera contrarreloj por desarticular una acción terrorista antes de que intervengan los servicios de seguridad del Estado.
 
Años después de dejar el sanatorio mental donde compartieron celda, Rómulo el Guapo le propone un golpe a nuestro protagonista. Su negativa y la misteriosa desaparición de Rómulo serán el arranque de un enredo para resolver un caso de repercusiones internacionales con la ayuda de un infalible equipo: la adolescente Quesito, el timador profesional Pollo Morgan, el africano albino Kiwijuli Kakawa, conocido como el Juli, la Moski, acordeonista callejera, el repartidor de pizza Manhelik y el señor Armengol, regente del restaurante Se vende perro.
 
Eduardo Mendoza regresa con una sátira genial, como las que sólo él sabe hacer. En ella la fábula crea su propia verosimilitud, que es, paródicamente, la del género policial, y la de la farsa convertida en apólogo moral. No se puede contar el libro sin una sonrisa; pero es imposible leerlo sin carcajadas, y sin comprender que en la Europa en quiebra técnica que habitamos no basta con el humor dinamitero e inventivo: es preciso, además, el don de la lucidez.

sábado, 28 de abril de 2012

Los sauces de Hiroshima

Los sauces de Hiroshima
Autor
Emilio Calderón (1960)
Más información: Web oficial

Libro
Editorial: Planeta
Edición: octubre 2011
Páginas: 319
ISBN: 978-84-08-10479-7
 
 
 
 
Mi impresión

Este es el primer libro que leo de Emilio Calderón y, aunque no me parece un libro extraordinario, sí me ha dejado buen gusto. Desde luego me lo apunto, el autor, para leer alguna novela más de él.
 
En esta novela se nos presentan tres historias, de tres personajes, que tienen como punto inicial que es el día en que los Estados Unidos de América lanzan la bomba atómica sobre Hiroshima. Casi sin quererlo, y por motivos que se irán desgranando poco a poco e lo largo del libro, las tres historias se van relacionando, hasta el punto de que, al final, se nos relata una cuarta historia de otro personaje que, aparentemente, es secundario y sobre el que Calderón se apoya para dar continuidad a la narración, pero que tiene más importancia de la esperada. La historia de un policía que deja de serlo, por honor y honestidad consigo mismo y con las víctimas de un asesinato múltiple, y que empezará a ejercer de detective privado; la historia de un atomizado, o lo que es lo mismo, una de las personas afectadas por el holocausto atómico, que es un ser marginado incluso por su propio padre; y la historia de una mujer que, a la muerte de su padre, se encuentra con una herencia inesperada y que, tras pensarlo detenidamente, decide viajar a Japón en busca de la persona o personas a las que debe entregar parte de esa herencia. Todo ello compone esta novela que, aunque he tildado de policiaca, creo que se parece más a la narración de tres vidas tristes, pero honestas con sus creencias: orgullo, historia, moral, religión y paz.
 
En la novela se nos narra por momentos escenas de un Japón muy distinto al de nuestra época. Cómo se adaptan este pais y sus habitantes a una nueva filosofía de vida tras ser derrotados consecutivamente en las guerras con China, Corea y la II Guerra Mundial, cómo la propia sociedad japonesa reniega de aquéllos que son un lastre, los afectados por las bombas nucleares de Hiroshima y Nagasaki y, también, cómo son partícipes de una pantomima política por la que los juicios de Tokio a militares japoneses no dejan de ser una pantomima para contentar a la población de Occidente.
Siendo un gran desconocedor de la cultura nipona como soy, por momentos me da la sensación de que se encuentra realmente reflejada esa sensación de paz, reflexión y honor que, creo, se corresponde con esa milenaria cultura. Es un libro grato de leer y, también, nos acerca a un mundo y a una época que no es habitual que podamos encontrar en nuestras librerías.

Contraportada del libro 

En 1954, el inspecto de policía de Tokio Ichiro Abe se enfrenta al caso más complicado de su carrera: el asesinato de ocho supervivientes del holocausto nuclear de Hiroshima.
 
Años más tarde, el hijo de un controvertido magnate contrata a Ichiro para que reconstruya su pasado familiar. Así, sus vidas y la de Elle Bartlett, hija de un eminente psiquiatra que participó en los Procesos de Tokio contra los criminales de guerra japoneses, se entrecruzarán y hallarán en el pasado, precisamente, la clave para resolver el misterioso caso.
 
Emilio Calderón vuelve a seducirnos con un magistral y emotivo paseo por una de las culturas milenarias más fascinantes de nustro planeta.

martes, 17 de abril de 2012

La catedral del mar

La catedral del mar
Autor
Ildefonso Falcones (1959)
Más información: Wikipedia

Libro
Editorial: Grijalbo
Edición: junio 2009
Páginas: 670
ISBN: 978-84-253-4353-7
 
 
 
 
Mi impresión

En esta entrada traigo uno de mis IMM (In My Mailbox) más antiguos, ya que lleva empantanado en la librería desde, por lo menos dos años, pero es que nunca encontraba el momento de leerlo, no por tiempo, sino por ganas. Me daba un resquemor que, una vez leido, no tenía sentido. Pero así soy yo, y con todo el mundo diciéndome que lo leyera...
 
Estoy seguro que ya todo el mundo ha leido La catedral del mar, de Ildefonso Falcones, e incluso su continuación, La mano de Fátima, que próximamente leeré, pero me gustaría poner mi grano de arena al respecto de todos los comentarios habidos y por haber sobre esta novela. Primero de todo indicar que me sorprendió gratamente, quizás, porque no esperaba nada de ella, por mucho que la gente me dijera que era un buen libro. Creo que están muy bien hilvanadas las diferentes historias, aunque el personaje sea el mismo, que se presentan en el libro. Sólo le pongo un pero, hay ciertos momentos en los que los hechos me recuerdan a otros libros ya leidos, como por ejemplo cuando Arnau, nuestro personaje, se va a la guerra y Aledis lo sigue hasta la misma batalla. Este pasaje me recordó mucho a uno parecido, pero en otra época, de Mijaíl Shólojov y su Don apacible.
 
El crudo inicio de la novela es representativo de lo que nos vamos a encontrar, con altibajos en los que moralmente nos podemos ver afectados por las incongruencias de una sociedad en lo que más importa es el tema religioso, en la que la gente, siendo buena, se convierte y pasa a ser un referente de lo peor que puede llevar uno dentro por el simple hecho de la fe que cada uno declare que profesa.  Arnau, bien guiado por su padre, aprende a aguantar los reproches y solventar los problemas que la vida le va presentando. Recuperado por su padre de una muerte segura tras su nacimiento, se educa inicialmente con sus primos, familia adinerada y ciudadana de Barcelona, ciudad libre, pero que debido a una chiquillada propia y a una mentira ajena debe abandonarlos para correr la suerte de su padre: vivir con los criados y aprendices de su tío a la espera de que, con el tiempo, él también pueda ejercer de aprendiz.

Durante esa época previa a su entrada como aprendiz en el taller de su tío, conoce al que será su "hermano" de por vida, niño al que el padre de Arnau prohijará. Juntos, ambos hermanos, recorrerán Barcelona en busca de una madre para Arnau, que encontrarán en la que empieza a vislumbrarse como la futura catedral del mar. A partir de ahí todo son esperanzas y problemas, pero que llevarán a Arnau, ya en su edad madura, hasta el punto más importante de su vida en que con la riqueza, el amor y la paternidad puede ver rematada e inaugurada su catedral, la catedral de su madre.
 
La cantidad de personajes que aparecen, los amores y odios que surgen entre ellos, las promesas y las infidelidades presentan a Arnau como un héroe, sin serlo, en un mundo hostil. Todo el mundo lo aprecia y lo sigue, todo el mundo destaca sus bondades, todo el mundo; todos menos aquéllos que desde pequeños guardan el rencor o aquéllos que dicen ser nobles por título, que no de corazón, y que se sienten amenazados por el poder económico y social de Arnau. Al mismo tiempo el rey y la iglesia ambicionan su dinero, cada uno a su manera, lo que implica que se encuentre delante de la Inquisición por las insidias de terceras personas. Gracias a sus amistades de su misma religión, la cristiana, como de religiones distintas, judaica y musulmana, Arnau sigue adelante y consigue salvar los escollos que aparecen por el camino.

En definitiva, este libro creo que es un alegato a la amistad y al amor, a la tolerancia con los demás, con sus religiones y con su color de piel, y a la justicia. Me ha gustado y espero que a vosotros también.

Contraportada del libro 

Siglo XIV. La ciudad de Barcelona se encuentra en su momento de mayor prosperidad; ha crecido hacia La Ribera, el humilde barrio de los pescadores, cuyos habitantes deciden construir, con el dinero de unos y el esfuerzo de otros, el mayor templo mariano jamás conocido hasta entonces: Santa María de la Mar.
 
Una construcción que es paralela a la azarosa historia de Arnau, un siervo de la tierra que huye de los abusos de su señor feudal y se refugia en Barcelona, donce se convierte en ciudadano y, con ello, en hombre libre. El joven Arnau trabaja como palafrenero, estibador, soldado y cambista. Una vida extenuante, siempre al amparo de la catedral de la mar, que le iba a llevar de la miseria del fugitivo a la nobleza y a la riqueza. Pero con esta posición privilegiada también le llega la envidia de sus pares, los cuales urden una sórdida conjura que pone su vida en manos de la Inquisición...
 
La catedral del mar es una trama en la que se entrecruzan lealtad y venganza, traición y amor, guerra y peste, en un mundo marcado por la intolerancia religiosa, la ambición material y la segregación social. Todo ello convierte a esta obra no solo en una novela absorbente, sino también en la más fascinante y ambiciosa recreación de las luces y sombras de la época feudal.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...