domingo, 2 de septiembre de 2012

As fiandeiras

As fiandeiras
Autor
Antonio Piñeiro (1962)
Máis información: Editorial Galaxia

Libro
Editorial: Galaxia
Edición leída: novembro 2011
Páginas: 105
ISBN: 978-84-9865-400-4
Premio García Barros 2011




A miña impresión

Esta é unha pequena novela que se narra a cachos, en parágrafos de poucas liñas, o que a fai máis intensa e consegue que un se interese por saber ainda máis do que acontece e quera ler e ler de cara a remata-la lectura. Poucas páxinas mais, como comento, intensas e que enganchan dende a primeira verba deica a última delas.

A narración envólvenos nun mundo machista e totalitario no que un pequeno grupo de mulleres, ou máis ben unhas poucas mulleres e un fato de raparigas, tentan que o seu labor avance cara un futuro mellor, podendo desenvolver unha pequena industria de tecidos na vila da Estrada. Ós poucos conseguen os materiais: os tules; que cómpren para traballar e sacar novos productos á venda mais, como non, as grandes industrias do momento, e mai-la Igrexa por medio (sempre tan aferrada ó poder), fan dese labor unha competencia desleal que conleva o conseguinte xuicio

Unha das rapazas cóntanos todo o acontecido visto dende uns ollos infantís mais que non deixan lugar a dúbidas da inxusticia do narrado. Moi boa lectura, ó meu xuicio.
 
Contraportada do libro

Un deses acontecementos recónditos que a Historia esconde. Un caleidoscopio de emocións e fervenas humanas. Na vila da Estrada, no contexto convulso das insurreccións cantonais de fins de século XIX, debúxase un triángulo afectivo -unha rapaza, a súa mestra e unha muller valente- arredor do cal se desenvolve unha trama inquisitorial. Trátase de someter  unhas mulleres -as fiandeiras- que molestan os intereses da industria e do poder dominante.
Antonio Piñeiro (Ribeira, 1962) asina unha novela que convida a repensar o papel das mlleres no avance do progreso.

sábado, 28 de julio de 2012

El elefante de marfil

El elefante de marfil
Autor
Nerea Riesco (1976)
Máis información: Página Web

Libro
Editorial: Grijalbo
Edición leída: febrero 2010
Páginas: 542
ISBN: 978-84-253-4305-6




Mi impresión

Luego de que el libro estuviera desde enero de 2011 en la estantería, a la espera de que me decidiera a leerlo, por fin me he atrevido a cogerlo y...

... lo cierto es que no es que me haya gustado mucho, ya que lo que había leído en la contraportada me sugería un tema, el ajedrez, que, después de leerlo, veo que es una mera excusa para crear un libro en el que lo principal es el amor y el odio intergeracional, así como la vida interior de una imprenta. Con esto no quiero decir que el libro sea malo (no hay libros malos, o eso creo), pero que la temática no es la que más me gusta.

La historia se inicia con la aparición, y no por casualidad, de un chico extranjero en una imprenta sevillana, buscando a su dueño que recientemente ha fallecido, para conseguir un trabajo. Pese a no tener formación ni experiencia para la realización de tabajo alguno en la imprenta, la joven viuda del dueño decide contratarlo y darle cobijo en la propia casa, en el sótano. A partir de ahí aparece la primera de las historias de amor y odio entre algunos de los personajes, pero también se inicia la trama por la que, este joven extranjero, aparece en Sevilla, y que no es más que encontrar un antiguo pergamino que permita resolver un acuerdo entre reyes firmado cinco siglos atrás. Pero las cosas no son como se preveían, empezando por la muerte del propietario de la imprenta, de tal manera que la búsqueda se alarga en el tiempo, durante años, más de cincuenta. Durante todo ese tiempo, las vidas personales y entrecruzadas de los personajes principales de la novela: León, doña Julia, Abel, Julita, Rosario, Guiomar, Cristóbal, Cristo, frey Dámaso, Candela y el omnipresente monsieur Verdoux; nos llevan por valles de amor y lágrimas, en escenarios que abarcan principalmene el centro histórico de Sevilla y los alrededores de Carmona. De padres a hijos se va pasando la tradición de aprender a jugar al ajedrez para, en el momento que deba ser, participar en la batalla decisoria.

Ya en la tercera generación de la familia se puede resolver la incógnita, con un final, quizás, inesperado y, por lo menos para mi, con mucho más valor que el recorrido de la novela que va desde el inicio hasta este final. Es decir, resumidamente, el inicio y el final de la novela son, a mi parecer, lo mejor de la misma, ya que como comentaba al inicio, el ajedrez es sólo una excusa para contar una historia de amor-odio.
 
Contraportada do libro

Una ambiciosa saga familiar de amores apasionados, secretos inconfesables y misterios del pasado, con unos personajes cuyas vidas se ven marcadas, a lo largo de tres generaciones, por un antiguo pacto entre musulmanes y cristianos.

Una historia que aúna amor, aventura e intriga en el marco evocador de la Sevilla de fines del siglo XVIII y que sugiere al lector que las grandes decisioines se toman con el corazón.

domingo, 8 de julio de 2012

Extramunde

Extramunde
Autor
Xavier Queipo (1957)
Máis información: Páxina Web

Libro
Editorial: Edicións Xerais de Galicia
Edición lida: outubro 2011
Páxinas: 374
ISBN: 978-84-9914-301-9
Premio Xerais Novela 2011

 

A miña impresión
 
Xa se di na fin do libro, que esta viaxe, a dos protagonistas, é unha viaxe de tolos.

Este é o primeiro libro que leo de Xavier Queipo e gustoume por moitos motivos, mais o mellor, para min, é a historia en si, que resulta ser un pouco insólita. A narración de Queipo comeza dun xeito agresivo, sen escatimar detalles, describindo os acontecementos dunha cativa vila galega que han supor que a xenreira pase a se-lo principal sentimento entre parte dos poboadores. O desencadeante dos acontecementos vén a se-lo Santo Oficio, a Igrexa caólica, que periódicamente adícase a condear a xente dun xeito irracional, simplemente por seren distinto ou por que alguén con poder desexa o fin dun terceiro. Escollidos case que ó chou, os nosos personaxes van sendo pechados naquelas gaiolas que os levarán cara unha viaxe, de por si xa difícil, que os leva cara unha morte case que segura na Güiana, en América do Sur, onde han ser abandoados á súa sorte. No día da marcha da vila acontecerán cousas que fan que na vila de partida xa volte se-lo mesmo. Xa no porto mariñeiro, súmase á comitiva un novo prisioneiro non esperado que, xunto co troco nas ordes iniciais dos militares custodios dos engaiolados, han facer que o que supuña unha viaxe máis cara ó inferno sexa algo diferente á plantexada.
 
As personaxes que nos han acompañar dende a partida da costa galega cara o novo mundo son un conxunto heteroxéneo de xente, todos homes: relixiosos, militares, cativos, homes rudos, homes sen unha definición sexual concreta, homs con problemas físicos... e a súa descrición hanos ir aclarando o motivo polo que se atopan na máis dura das situacións posibles que é a supervivencia. 
 
Comeza a viaxe en dirección ás américas, mais logo do acontecido no barco (cousa que teredes que ler), trócase o rumbo cara un novo mundo máis alonxado do previsto, as illas Palao, no océano Pacífico. Para ir cara aló hai que percorrer un longo traxecto que supón bordear toda África e o sur de Asia, cruzando o océano Índico. Nese percorrido os nosos personaxes han coñecer xente, animais así coma prantas descoñecidas para eles; vivir experiencias que van dende relacións sexuais ata batallas con piratas; coñecer novas culturas máis ou menos avanzadas... e todo iso nárrasenos dende o punto de vista de varias das persoas que van no veleiro. Ó mesmo tempo, tódolos acontecementos hanse ir engadindo na bitácora da viaxe.
 
Narración entretida e moi ben levada, cando menos iso penso eu, na que mixtúrase o galego có latín, polo que un coñecemento mínimo desta lingua morta é interesante telo. Así e todo, non é difícil de entender o que deste xeito atópase escrito. Moi indicado para aqueles que disfruten con libros de aventuras. 
 
Contraportada do libro

Extramunde narra, co alento prendido nas entrañas, unha viaxe alucinada que vai da freguesía de San Andrés deica a illa de Borneo, pasando por Senegal, Camerún, o Cabo de Boa Esperanza, Mozambique, a illa de Madagascar, a badía de Trincomalee, as illas de Anamán e o estreito de Malaca. Unha novela que retrata o poder omnímodo da Igrexa nos tempos escuros da Inquisición e a navegación polos océanos Atlántico e Índico na procura de mundos afastados, para rematar nun poboado da tribo dos Dayaks, os cortadores de cabezas. Extramunde, escrita nunha prosa coidada, engaiolante, por veces vertixinosa, supón a culminación dun soño: a afirmación da diferenza, a procura da liberdade. Dividida en catro seccións, cada unha cun ritmo e cun alento diferenciado, admite varios niveis de lectura, pois é, ao mesmo tempo, novela de aventuras, de viaxes e de pausada reflexión. Unha novela que non vai deixar indiferente a que se adentre no proceloso mar da escrita de Queipo. Novela polifónica, con constantes referencias á cultura popular, á cultura das masas, á música, aos medios, á publicidade, ao cine, está tecida cunha mestura de textos típicamente posmoderna.

sábado, 7 de julio de 2012

Ninguén

Ninguén
Autor
Fran Alonso (1963)
Máis información: Domicilio virtual

Libro
Editorial: Edicións Xerais de Galicia
Edición lida: setembro 2011
Páxinas: 199
ISBN: 978-84-9914-302-6


 

A miña impresión
 
Dentro dos libros mercados neste pasado Nadal atópase este, Ninguén, de Fran Alonso, que non tendo referencia del (do libro, xa que a Fran Alonso comeceino a ler hai anos) decidín darlle unha oportunidade. ¿A que vén todo esto? A temática do libro, pola súa contraportada, non me atraía o máis mínimo xa que sempre conto con non toca-lo mundo que ten que ver coa tecnoloxía informática, que é o meu mundo laboral diario. Por dicilo dalgún xeito, os libros emprégoos para me evadir do meu mundo real (supoño que coma outra moita máis xente). Se cadra, tamén, por eso estou últimamente un pouco lonxe deste blogue...
Xa falando do libro, o certo é que, no fondo, fala da soidade na que nos envolve o mundo das computadoras e os seus programas informáticos. Cada vez máis a xente tendemos  a investir máis tempo en comunicarnos entre nós con aparellos en lugar de falar. En varios episodios ou relatos curtos, cóntasenos diferentes vivencias de diferentes persoas, cada unha cun problema persoal diferente coma o de envexar a vida en outro lugar e, cando se chega a ese lugar, envéxase a vida anterior; ou como alguén vivindo nun edificio con veciños está certamente só; ou como pode se-la relación entre Escritor, Editor e Lectora. E todos estes capítulos ou relatos individuais rematan cun epílogo, que é a redacción dun hoax.

No meu parecer o libro é entretido, mais non tanto coma libros anteriores de Fran Alonso. Danos unha visión case que dramática do mundo real e de a cara onde van as relacións humanas, á súa virtualización. Evidentemente, esa visión é moi persoal, mais para min non é moi alonxada da propia realidade: estar xuntos, un ó carón do outro, sentados no sofá, mais a comunicación entre ámbolos dous é mediante un whatsapp ou un tweet xa que logo pódense meter máis persoas na conversa. Para o meu gusto, sobran os hoax.
 
Contraportada do libro

Sara, unha muller que está farta dos ruídos da cidade, decide cambiar de estilo de vida. Un mozo vive obsesionado polas voces dos seus veciños, qe lle impiden levar unha vida normal. Outra muller cítase nunha cafetería cun home ao que coñeceu a través de Internet. S. Lonely toma a decisión, por primeira vez na súa vida, de emprender unha pequena viaxe de vacacións para romper a rutina. Un escritor, que recibe correos dunha lista na que nunca se deu de alta, descobre a carga subversiva dos hoax, esas falsas cadeas que se envían a través de correo electrónico. Simultaneamente, diversos mails cruzan o ciberespazo deste libro singular.

Estas son algunhas das historias e personaxes do novo libro de Fran Alonso. Ninguén aborda os actuais xeitos de relación entre as persoas nas sociedades urbanas e o modo en que a cidade e a tecnoloxía inflúen para mudar os medios que empregamos en comunicarnos. O libro está centrado na convivencia entre os veciños dun veciño, pero tamén no uso de tecnoloxía como paradigma das formas de relación. Desde a presenza do teléfono móbil ata o contacto persoal a través das redes sociais, Ninguén explora esa nova condición que hoxe nos define aos cidadáns das comunidades contemporáneas, vencelladas, entre outras cousas, ao individualismo, á máquina, á soidades e aos ruído.

domingo, 24 de junio de 2012

Kim

Kim

Autor
Rudyard Kipling (1865-1936)
Más información: Wikipedia
Premio Nobel de Literatura (1907)

Prólogo
Enrique de Hériz

Traducción
Jordi Fibla

Libro
Editorial: RBA
Edición: marzo 2012
Páginas: 391
ISBN: 978-84-9006-179-4
Mi impresión

Novela de aventuras que nos lleva a un mundo ya perdido, la India británica de finales del siglo XIX. Kim, el Amiguito de todo el mundo, como así lo conocen aquellos con los que trata, es un niño, sahib, huérfano vagabundo y muy avispado que anda por Lahore haciendo favores a terceros que le repercuten pingües beneficios. Todo esto le permite conocer perfectamente los entresijos de una sociedad en la que la religión y las castas gobiernan un mundo muy diferente al Europeo. Entre los múltiples religiosos que circulan por la India adelante, Kim conoce a un lama que le cambiará la vida ya que pasará a ser el chela que lo acompañe en su viaje para poder encontrar el río sagrado que le salvará de sus pecados, su río sanador. Además, también, Kim va tras la busqueda de un Toro Rojo que, según le había profetizado su padre, será el que le guíe en su vida futura.

También, además de la influencia que el lama ejercerá sobre el niño, está un tratante de caballos, árabe, cuya amistad le permitirá contactar con el mundo anglosajón en la India. En toda esa trayectoria nuestro personaje será reclutado por dos curas cristianos, uno inglés, de la iglesia británica, y otro irlandés, católico, que lo escolarizarán en un colegio británico, en donde se formará y destacará. Pero el viaje del lama continúa y, una vez finalizada la escolarización, varios años después, volverán juntos al camino.

Un viaje por la India y el Tibet que nos mostrará cómo era la vida por aquellos lares hace más de un siglo, con sus castas, sus religiones y sus, también, personas solidarias. Aventura e historia. Amistad y amor. Este libro me ha devuelto a aquellas (películas de) aventuras que echaban en la televisión cuando era niño: El libro de la selva, Tarzán,  Kim de la India (así se tituló en España la película basada en este libro)...

Contraportada del libro 

"Kim es, quizá más que ninguna otra, la obra en la que Kipling dio mayor rienda suelta a su imaginación para recordar y explorar, lo cual le dio a la novela más complejidad y densidad que cualquier otro trabajo suyo". EDMUND WILSON

En las calles de Lahore, en la India colonial, vive, mendiga y se divierte Kimball O´Hara, conocido por todos como Kim, un muchacho huérfano de padres británicos pero indio de apariencia y de costumbres. Un día, al conocer a un anciano lama tibetano que viaja en busca del mítico río de la Flecha, Kim se decide a acompañarlo en su peregrinaje en condición de discípulo suyo. Pero este viaje iniciático será para Kim mucho más que un aprendizaje espiritual, puesto que el azar y si condición de angloíndio convertirán al joven en una pieza importante de los servicios secrertos británicos dentro del Gran Juego, la lucha soterrada que había establecido Rusia y Gran Bretaña por el dominio de Asia central. Publicada originalmente en 1901, en un contexto a caballo de dos grandes culturas como son la india y la británica, Kim es sin duda la obra cumbre del Premio Nobel Rudyard Kipling y una de las mejores novelas de aventuras que se ha escrito jamás.

jueves, 7 de junio de 2012

El enredo de la bolsa y la vida

El enredo de la bolsa y la vida
Autor
Eduardo Mendoza (1943)
Más información: Blog de Eduardo Mendoza

Libro
Editorial: Seix Barral
Edición: octubre 2012
Páginas: 268
ISBN: 978-84-322-1000-6
 
 
 
 
Mi impresión

Desde que me enteré que Eduardo Mendoza iba a sacar un nuevo libro he estado detrás de él y, aunque parezca mentira, no me ha resultado fácil encontrarlo (?). Como se suele decir, el que espera desespera pero, finalmente, he podido leer El enredo de la bolsa y la vida.
 
Eduardo Mendoza nos vuelve a traer una nueva aventura de su personaje y detective más conocido. Como no podía ser de otra manera, la historia que se nos cuenta, con algún guiño a sus novelas anteriores de las que es protagonista dicho detective, es una rocambolesca narración que, por momentos (o por lo menos a mi me ha sucedido) uno puede soltar una carcajada en alto. Los personajes que participan, sus motes, sus actitudes, son auténticas locuras inimaginables, que nos llevan a un mundo distorsionado, pero en el que cualquiera de nosotros podríamos participar de alguna manera.

Todo comienza con la desaparición de un antiguo colega de hospital psiquiátrico, como paciente, se entiende, de nuestro protagonista. A raíz de ello se monta una investigación para averiguar el motivo de dicha desaparición, en la que todos los personajes secundarios que aparecen, algunos ya viejos conocidos, se esforzarán de una manera inimaginable, hasta la misma extenuación. Lo que inicialmente parece ser una simple desaparición por problemas amorosos se va complicando poco a poco, hasta llegar a convertirse en un tremendo problema internacional. En medio de todo ello, y recordando que nuestro personaje es ahora un peluquero afamado, sobre todo por no tener clientela, aparecen unos nuevos vecinos, que tienen un bazar chino y que, en cierta manera, son los que permiten que nuestro personaje llegue hasta el final de la investigación. Todo ello llevará una contraprestación que, evidentemente, no desvelaré aquí.
 
Como en anteriores novelas de Eduardo Mendoza, el resultado final de la investigación, aunque no siguiendo una lógica racional, es el esperado. Un retorno a las mejores narraciones de este afamado escritor y a un estilo por el que es más reconocido. Totalmente recomendable su lectura, aunque sólo sea para evadirnos de los problemas con que los medios de comunicación nos bombardean durante estos días.

Contraportada del libro 

El anónimo detective de El misterio de la cripta embrujada, El laberinto de las aceitunas y La aventura del tocador de señoras regresa a la acción en tiempos de crisis. Contra su voluntad, es decir, movido por la amistad y sin un euro en el bolsillo, vuelve a ejercer de insospechado sabueso en la Barcelona de hoy en una carrera contrarreloj por desarticular una acción terrorista antes de que intervengan los servicios de seguridad del Estado.
 
Años después de dejar el sanatorio mental donde compartieron celda, Rómulo el Guapo le propone un golpe a nuestro protagonista. Su negativa y la misteriosa desaparición de Rómulo serán el arranque de un enredo para resolver un caso de repercusiones internacionales con la ayuda de un infalible equipo: la adolescente Quesito, el timador profesional Pollo Morgan, el africano albino Kiwijuli Kakawa, conocido como el Juli, la Moski, acordeonista callejera, el repartidor de pizza Manhelik y el señor Armengol, regente del restaurante Se vende perro.
 
Eduardo Mendoza regresa con una sátira genial, como las que sólo él sabe hacer. En ella la fábula crea su propia verosimilitud, que es, paródicamente, la del género policial, y la de la farsa convertida en apólogo moral. No se puede contar el libro sin una sonrisa; pero es imposible leerlo sin carcajadas, y sin comprender que en la Europa en quiebra técnica que habitamos no basta con el humor dinamitero e inventivo: es preciso, además, el don de la lucidez.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...